HOUSE

Beats2dance

Current track

Title

Artist

Background

Een 10 voor het nieuwe album van Misja Helsloot

Written by on November 9, 2019

Door Mick Boskamp – 09 nov 2019

Lieve Misja, het is 11 ‘s ochtends als ik dit begin te schrijven en ik hoop dat je nog ligt te slapen. Vannacht heb je als tomeloze Dj tot vroeg in de ochtend een zogenaamde all nighter gedaan in het Paard in Den Haag, hetgeen betekent dat er maar 1 man van openings- tot sluitingstijd in de Dj booth stond en dat was jij. 

fotografie: Jos Kottman

Ik betrapte mezelf erop dat ik de tracks steeds beter begon te vinden, dat ik steeds meer ontdekte.

Het spijt me dat je me niet hebt gezien. Het is een traditie dat jij in de maand november in het Haagse Paard van Troje draait. Vorige keren heb ik wegens omstandigheden (zoals de steeds op dezelfde datum terugkerende verjaardag van ondergetekende) moeten skippen, maar dit jaar had ik me voorgenomen om je te supporten. Daar kon niets of niemand tussenkomen. De tekenen dat er toch roet in het eten zou worden gegooid, ontvouwden zich eergisteren. Toen kwam ik tot de vreselijke ontdekking dat er onder my watch schade aan de Lexus ES 300h was ontstaan, een schitterende auto die ik voor Mannenzaken testte. Ik kon wel door de grond zakken toen ik linksachter lakschade en een deukje in de bumper zag. Zelf niet veroorzaakt, maar daardoor nog niet minder vervelend. Je kunt je voorstellen dat ik de Lexus diezelfde donderdag met kloppend hart terug reed naar Toyota. 

Met bloedend hart 

Op vrijdag haalde ik bij Land Rover Jaguar Nederland een Range Rover Sport P400e HSE Dynamic op, een héle grote, héle dure jongen, en met die auto moest ik dus ‘s avonds naar Den Haag vanuit Dordt en in de vroege uurtjes weer terug. Parkeren in de binnenstad, moe achter het stuur de snelweg op, met het incident met de Lexus vers in het geheugen, zakte de moed me steeds meer in de schoenen. Kwam nog bij dat ik rond een uur of half zeven een gigantische inkakker kreeg, ook natuurlijk door de stress van de afgelopen 24 uur. Ik ging even liggen en werd vervolgens uren later wakker. Ik was nog steeds kapot (net twee dagen 63 geworden, weet je wel, weet je niet?). Er zat niets anders op. Met bloedend hart gooide ik de handdoek in de ring. Ik besloot je niet te appen, want je had wel wat anders aan je hoofd op dat moment.

Een gouden pik 

Het spijt me dus oprecht. Ook omdat ik je heel graag had willen horen draaien. De afgelopen weken had ik namelijk regelmatig naar je nieuwe album Whatthehelsloot geluisterd, dat volgens iTunes op 15 november uitkomt en dat ik – omdat we nauw samenwerken aan Mannenzaken, ik als hoofdredacteur en jij als webdesigner – als lucky one eerder in huis had. Door dat album was ik nieuwsgierig geworden of ik een langdurige set van jou net zo boeiend en bijzonder vond als de 15 tracks op je nieuweling (met als extra een 1 uur en 17 minuten durende continuous mix). Ik gebruik het woord bijzonder omdat je weet dat ik van huis uit geen fan ben van het genre dansmuziek waartoe jij als Dj/producer wordt geschaard. En ik luisterde er echt niet naar omdat ik jou een gouden pik en dito vriend vind. Ik betrapte mezelf erop dat ik de tracks steeds beter begon te vinden, dat ik steeds meer ontdekte.

Vette beats

Heel in de verte moest ik denken aan de legendarische dance-producties op het illustere Platipus label, uit een tijd dat ik trance-muziek nog gaaf vond. Met acts als Union Jack, Art Of Trance en Quietman. Ik moest denken aan Ferry Corsten die met zijn track Air op John Digweed Sydney, het eerste Global Underground album uit 1998, verscheen. Of aan Armin die met Blue Fear het sluitstuk produceerde op het 2e Northern Exposure album van Sasha & Digweed uit 1997. Het was alsof ik met jouw album trance herontdekte. En ik weet hoe dat kwam. Het kwam door de vette beats. Geen aaneenschakeling van roffeltjes om de vaak bloedeloze melodielijnen van andere producers kracht te geven, maar swingende, vette beats. En dat alles in harmonie met de meestentijds schitterende melancholieke verteltrant maakt dat Whatthehelsloot van mij een vette 10 krijgt.

Vrouwelijke publiek in Rio

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat je ook weleens naar het buitenland vertrekt om te draaien. Het lijkt me bijzonder interessant om te zien hoe bijvoorbeeld het vrouwelijke publiek in Rio de Janeiro op deze unieke, zeg maar typische Helsloot-stijl reageert. En omdat jij het bent, zou ik daar best wel een artikel over willen schrijven. Dus mocht die mogelijkheid zich aandienen, stuur me dan ruim van te voren even een appje. Dan kijk ik in mijn agenda of het schikt om op kosten van Black Hole mee te gaan. 

Hier vind je alle manieren om Whatthehelsloot te kopen cq te beluisteren.

Hieronder een video van Misja die vorige week te gast was in Armin van Buurens radioprogramma A State Of Trance.

Deel dit artikel


Reader's opinions

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *